• Hasan Çelikkol / Şiir - Resim

YOKSUN DİYORUM ASLINDA VARSIN


YOKSUN DİYORUM ASLINDA VARSIN

ben seni güzel kadınları gördüğümde sevdim en çok

bilirsin, durmadan akıp giderdim denize

dökülürdü dizelerim, deliliğimi taşırdım göğsümde

bilirsin, kaçınılmazdır med cezir, ay vurduğunda

sessiz telaşımın arkasına saklanırdım

sana dair hatırladıklarım, birbirine bağlı ve sıra dışı bir yolculuk

ruhumu okurken bile çok derinlerde arardın beni

geçmişte kaldığımı söylerdi gözlerin

keşke uykusuzluktan yazdıklarım var olmasaydı diyorum şimdi

hayal etmeseydim keşke her anını, bilirsin

bir kelebeğin uçuşunda sevdim en çok ben seni

ben seni dalgalarla yarıştığımda sevdim en çok

mecalim kalmadı sanıyordum

ansızın hayalin karşımda öptüm, sadece öptüm

suların arasından çıkan bir peri gibi

ve ben seni çok sevdim dalgaların arasında

unuttum deme, adımı çaldın, aşkımı çaldın

bekledim, beklerken kalkıp gittin, kalbin yoktu deme

istediğin her şeyi yaptım

tuvallere döktüm rengin her türlüsünü

seni anlatan özlemin rengini

fark etmediğin ateşlerin dokunduğu saçlarım yangındı

söndürmek için hiç uğraşmadın

denir ki hüzne isyan ettiğinde boynunu büker laleler

ben de büktüm yeni dünyanın genişliğinde

budur dedim duvarlara çarpan aşkın sesi

keşke yağmur yağsaydı da

seviştiğim sözcükler konsaydı dudaklarına

yasak aşkın sağır ateşinde, bilirsin

ben en çok bahar geldiğinde sevdim seni

kalbim çarptığında, fırlatıp atmak istediğimde sevdim

güneş batarken en çok

gözlerinin elasında sevdim seni

gözbebeklerinin tam ortasında en çok

sen yokken sevdim seni

sen yokken bile aslında vardın yanımda

ve böylece başladı avare günlerim