• Hasan Çelikkol / Şiir - Akrilik resim

DUYUN BENİ SÜZÜLÜRKEN GÖKYÜZÜNDE


DUYUN BENİ SÜZÜLÜRKEN GÖKYÜZÜNDE

Üstümde kanat sesleri, baktım sabahın alacasında

Kuşlarla dolu sonbaharın kızıllığı

Göç etmeye yeminli gökyüzü

Durgun sularda ne çabuk geçmiş zaman

Belki bir umut, söylendim durdum

Kalsalardı biraz daha

Koklasaydık düşleri, konuşsaydık

Bırakıp gitmeden yalnızlığımızla bizi

Onca yangın, doğduğum dünya bu mu

Deniz kabuklarının bile her yanı yalanla kaplı

Her yalan hain yalan, herkes biliyor yalanın yalan olduğunu

Dalgalar durulacak ama ne zaman

Gördüklerinizi yok sayın, sesiniz eski bir şarkıda gül olsun göçmen kuşları

Söz, soluğunuzdan yeşil bir dal işleyeceğim yüreklere

Adaletin bağlı gözlerini açarken

Erik ağaçlarının gölgesinde elini tutacağım sevgilimin

Söz, kül olmayacak gökyüzü

Kerem’in yüreğinde yangın

Hiçbir kadın girmeyecek kör kuyuların içine

Çocuklar sevinirken ırmakların çağlayanında

Duyduklarınızı da yok sayın, hileli düzenin ağırlığı ellerimde

Zamanı çoktan geçti dikenlerin, gitmeyin

Ters yüz ettim yalanları

Giyindim rüzgârın sesiyle çiçeklerin çiyinde

Gitmeyin, duyun beni süzülürken gökyüzünde

1/3
Search By Tags
  • Facebook Classic
  • Twitter Classic
  • Google Classic
Follow Us